fot.archiwum Teatru KTO

Spektakl Zapach czasu, który po ponad dwudziestu latach powrócił do repertuaru Teatru KTO, to zrealizowana z wielkim rozmachem piękna, przejmująca i refleksyjna opowieść teatralna inspirowana dziełami Zegadłowicza, Marqueza i Klausa, ale przede wszystkim przywołująca dziecięce przeżycia jego twórcy i reżysera, Jerzego Zonia.

Przez godzinę przewijają się przez przestrzeń gry barwne, śmieszne, bądź straszne postaci poruszające się a to na szczudłach, a to na rowerach czy też w intrygujących wehikułach. Wyłaniają się z dymu, niczym zjawy, które jak w kalejdoskopie przewijają się przez świadomość  małego chłopca. Początkowo bezpiecznie zamknięty w wielkiej klatce wodzony jest na pokuszenie przez zapachy otaczającego świata. Widzi stado przeraźliwych ptaszydeł, ale zaraz potem inna ptasia brać kusi przyjaznym świergotem. Czasem jest pięknie i wesoło, czasem smutno i okropnie. Wychodzi z klatki, by poznać inne zapachy, by posmakować życia – chłonie woń sutanny plebana, ławek szkolnych, kredy i tablicy, pierwszych niepowodzeń edukacyjnych, później odkrywa zapachy męskiego świata: ułanów, koni, bitwy, walki, a jeszcze później poznaje zapach miłosnych doznań. Przedstawienie nie jest li tylko opowieścią o pewnym małym chłopcu. Ma ono wymiar uniwersalny. Za pomocą pięknych obrazów, niewerbalnie opowiada o dzieciństwie, dojrzewaniu, okrucieństwach wojny, obawach i o uczuciach. Nostalgię widowiska wspaniale podkreśla ujmująca muzyka Piotra Czajkowskiego, uzupełniona kompozycjami Pawła Ostafila na harmonijkę ustną. Jerzemu Zoniowi udało się zbudować spektakl, który staje się bliski każdemu, uruchamiający emocje i oddziałujący na podświadomość. Rozmach, z jakim go zrealizował (wielkie mobilne dekoracje, efekty pirotechniczne) multiplikują doznania publiczności, a całość zachwyca poetyką, plastyką i różnorodnością. Dużym atutem widowiska jest zespół aktorski, bardzo sprawny ruchowo, który wykonując nieraz skomplikowane układy choreograficzne bawi się formą, przekazuje dużo dobrej energii stanowiąc spójny sceniczny organizm.

Zapach czasu to wspaniała teatralna impresja, w której obrazy przedstawiają więcej, niż wyraziłyby słowa.


Scenariusz i reżyseria: Jerzy Zoń
Konsultacja: Zbigniew Sułkowski
Muzyka: Piotr Czajkowski
Opracowanie muzyczne: Jan Poprawa, Jerzy Zoń
Aranżacja utworów na harmonijkę ustną: Paweł Ostafil
Ruch sceniczny: Krzysztof Jędrysek, Aleksander Kopański
Scenografia i kostiumy: Krzysztof Tyszkiewicz, Joanna Jaśko-Sroka
Pomysły scenograficzne: Jerzy Zoń
Wykonanie dekoracji: Robert Calikowski

Występują: Karolina Kamińska, Paulina Lasyk, Justyna Orzechowska, Katarzyna Pawłowska, Grażyna Srebrny-Rosa, Barbara Wysoczańska, Marta Zoń, Sławomir Bendykowski, Bartek Cieniawa, Marek Gierat, Grzegorz Grochal, Tytus Grochal, Aleksander Kopański, Michał Orzyłowski, Adam Plewiński, Karol Śmiałek, Krzysztof Tyszko

 

 

 

ZOSTAW ODPOWIEDŹ