Istnieje opinia, że język i przekaz teatru dociera tylko do wybranych. Że to sztuka wysublimowana, ambitna, niezrozumiała dla przeciętnego widza. Bardzo mylne to stwierdzenie i krzywdzące wszelkie nowe inicjatywy i nowatorskie pomysły. Teatr posiada bowiem całe oręże środków, dzięki którym może dotrzeć do widza, skłonić go do refleksji i obserwacji. Nasza rzeczywistość, tak bardzo odległa od tej, którą pamiętają nasi rodzice i dziadkowie, pełna nowych zjawisk społecznych i kulturowych niesie za sobą nowe zagrożenia, którym (zwłaszcza) młody człowiek może nie umieć stawić czoła.

Dlatego warta propagowania jest idea realizowana przez Małopolski Ogród Sztuki, której zwieńczeniem jest projekt teatralno-edukacyjny TEATR 13PLUS. Jego założeniem są spektakle teatralne bazujące na kanwie współczesnej literatury, przeznaczone dla grupy wiekowej pomiędzy trzynastym a osiemnastym rokiem życia. To pewnego rodzaju wsparcie młodzieży na ich drodze ku dorosłości, dodatkowo uzupełnione o współpracę z pedagogami, psychologami i coachami zajmującymi się problemami wieku dojrzewania.

Spektakl Głodne dziecko porusza coraz bardziej powszechny problem bulimii i anoreksji nastolatków. Tłumaczy genezę powstania choroby oraz mówi o sposobach radzenia sobie z nią. Bohaterką Głodnego dziecka  jest dziewiętnastolatka, która na skutek chęci/konieczności kontrolowania własnego życia  oraz bycia perfekcyjną wpada w poważne problemy związane z odżywianiem. Poznajemy ją w trakcie terapii w szpitalu psychiatrycznym.

W spektaklu pojawiają się także inne wątki, takie jak relacje pomiędzy matką a córką, przyjaciółkami, czy wątek stosunków męsko-damskich. Wątki te są bezpośrednio związane z chorobą dziewczyny i jako takie jawią się w spektaklu – beznamiętny związek rodziców będący skrajnie negatywnym wzorcem układu ona-on, przyjaciółka, która niczym zły duch kieruje myśli na niewłaściwy tor, chłopak-obiekt zainteresowań, który staje się przyczyną ucieczki przed własną fizycznością i seksualnością. Najbliższą towarzyszką, wręcz przyjaciółką rozterek i cierpień życiowych okazuje się anoreksja. Personifikacja choroby to jej częsty element.

Głodne dziecko to sztuka napisana przez Elizabeth Verę Rathenböck, którą na deski sceniczne przeniosła i wyreżyserowała Judyta Berłowska. W prosty, ale czytelny sposób stworzyła opowieść o problemie-chorobie, która dotyczy milionów młodych dziewczyn. Dzięki nowoczesnym, ascetycznym środkom przekazu gra aktorska jest bardzo mocno zarysowana, a każda scena przemyślana i precyzyjnie zagrana. Wielkie brawa należą się Joannie Rozkosz oraz Katarzynie Zawiślak-Dolny za perfekcyjne wypełnienie zadań aktorskich, a także Dawidowi Rudnickiemu za opracowanie niezwykle organicznej muzyki do spektaklu oraz akompaniament.

Spektakl ten polecamy nie tylko młodzieży. Powinni go także obejrzeć rodzice nastolatków – ku przestrodze i ku rozwadze. Ze sceny płynie solidna dawka edukacyjnych wartości.

Warto!

———————————————————————————————–

Elizabeth Vera Rathenböck „Głodne dziecko”

Reżyseria: Judyta Berłowska

Tłumaczenie: Karolina Bikont

Scenografia: Aleksandra Żurawska

Muzyka i akompaniament: Dawid Rudnicki

Ruch sceniczny: Nela Mitukiewicz

Obsada: Dorota Godzic, Katarzyna Zawiślak-Dolny, Joanna Rozkosz

Premiera spektaklu odbyła się 24 września 2016 roku.

ZOSTAW ODPOWIEDŹ