fot. archiwum Teatru Nowego Proxima

Jesteś kobietą? Świetnie. Ten spektakl jest właśnie dla ciebie. Jesteś mężczyzną? Super. Dowiesz się, jak to jest być dzisiaj kobietą. Zgrany, rockowy babski team objaśni ci rzeczowo współczesny świat z damskiego punktu widzenia.

Iwona Kempa oddaje głos znakomitym krakowskim aktorkom, a jej spektakl to manifest kobiet i kobiecości, ale nie tylko dla kobiet. Faceci jawią się tu jako odwieczny i poważny babski problem. Ci, którym jest łatwiej, którym więcej wolno i którzy nie muszą być idealni. Ci, którzy mają prawo oczekiwać, wymagać i stawiać warunki. Grupę dziewczyn, która pragnie objaśnić nam świat ze swojego punktu widzenia, poznajemy w bliżej nieokreślonej przestrzeni, w której spotykają się, by coś zagrać i coś opowiedzieć. Każda z nich ma swoje własne życiowe doświadczenia, którymi chce się podzielić, każda z nich chce zabrać głos w sprawach uznawanych za potencjalnie męskie, wypowiedzieć się w kwestiach ogólnoludzkich, poddać w wątpliwość utarte schematy. Zawalczyć o siebie i wygrać siebie. Wyrazić własny ból, złość, wściekłość, ale też pokazać radość i siłę.

Iwona Kempa utkała niezwykle trafny obraz współczesnej kobiety w spektaklu, w którym wszystko gra. Dosłownie i w przenośni. Wplatając znane piosenki wybitnych wokalistek w akcję stworzyła klimat rockowego koncertu, który staje się pretekstem do snucia opowieści o sprawach istotnych, poważnych i często uznawanych za tabu. Aktorki wypowiadają się werbalnie, wokalnie i instrumentalnie (każda z pań na czymś gra!), a muzyczną bazę tworzy profesjonalna gitara (świetna Kinga Piekarz) oraz perkusja.

Kreacje aktorskie są wielkim atutem spektaklu. Martyna Krzysztofik urzeka silną osobowością i niezwykłą energią sceniczną. Anna Tomaszewska dosadnie, prawdziwe, pewnie i z pazurem wyraża bunt pokolenia dojrzałych kobiet. Katarzyna Zawiślak-Dolny zachwyca wrażliwością i doskonałym wykonaniem rockowych piosenek (ach, ten głos z łatwością przechodzący od piano do forte!), Alina Szczegielniak ujmuje delikatnością postaci i mocą wokalu, Katarzyna Galica zgrabnie łączy w sobie babską siłę i kobiecy wdzięk.

Spektakl jest absolutnie warty obejrzenia. Zgrabnie i profesjonalnie wyreżyserowany, bez zbędnych udziwnień. Zmusza do refleksji, bawi i wzrusza. Porusza istotny temat, czerpie z różnych źródeł, jest mądrą i ważną opowieścią. Pozycja obowiązkowa na teatralnej mapie Krakowa. Wielkie brawa dla Teatru Nowego Proxima za odwagę i nieuleganie krakowskim postmodernistycznym trendom.


Reżyseria: Iwona Kempa,

Scenariusz: Iwona Kempa, Anna Bas

Obsada:

Anna Tomaszewska, Martyna Krzysztofik, Katarzyna Zawiślak-Dolny, Katarzyna Galica, Alina Szczegielniak, Kinga Piekarz (Gitara), Liliana Zienawa (Perkusja)

Muzyka: piosenki: PjHarvej, Patti Smith, Lesley Gore, 4 Non Blondes i Niny Simone w opracowaniu Iwony Kempy, w aranżacji Kingi Piekarz

scenografia: Joanna Zemanek

światło: Wojciech Kiwacz

dźwięk: Tadeusz Sawka